Marie Hélène MONTENAY

foto: Vivet K.

ÖMER ULUÇ’TAN FRANS HALS (REMBRANDT ÇAĞDAŞI) YORUMU, 1995

¨Haarlem Düşkünler Yurdu Yöneticileri¨

 

1997’te İstanbul Kâzım Taşkent Galerisinde sergilenen çalışma A. Ö. koleksiyonundadır.

Galeri Artist, Ömer Uluç kitabı, sayfa 207, 244, 246, 247, 248, 249

 

Ahmet Soysal

Frans Hals: ¨Haarlem Yaşlılar Hastanesi Yöneticileri¨. Bu resmi işledi Ömer Uluç, Berlin’de. İhtiyar Frans Hals’ın sinirli darbeleri ölüme gönderiyor. İnsani derinlik, boşluğa, hiçliğe erişiyor… Durgun ve dayanılmaz şiddetin sonu. İhtiyar kadınların yüzleri, yaşamın sınırlarında, canavarsı bir gerçekliğe sahip. Hiçbir alay yok Frans Hals’ın resminde. Abartı, ama gerçeklikten fışkıran bir abartı. Yüzsüz figürler: Nötrleştirme etkisi. Frans Hals’ın tablosu, yüzlerin ifadesiyle etkin. Oysa Ömer Uluç’ta yüzler kayıp. Anonimleşme bir ¨ölüm sonrası¨durumu. (Bir ¨sonradan yapma¨ çerçevesi.) Ömer Uluç bu resmi yeniden ele alırken kendi yollarını koruyor, ama orijinal resmin ağırbaşlılığını da koruyor. Ömer Uluç’un oyunlarının karanlığa kapalı olmadıklarını daha iyi seziyoruz şimdi. (Zaten Ömer Uluç’un alayında alay kendisiyle de alay ediyor; oyun kendisiyle oynuyor… Derinliği belki bu düzeyde ele almak gerekli. Psikolojik derinlikten çok, düşünsel derinlik.) Bir hayat devinimi olan resim coşkusu, karanlığı, hatta ölümü ne yapacak? Bakınız Batı Resmi Tarihine. Modern Türk resminin ölümü keşfetmesi gerekliydi. Bir hayat deviniminin doğrultusunda ölüm, kaçınılmaz bir göndermedir.

Galeri Artist, Ömer Uluç kitabı, sayfa 245